FIC อินหลิง [TSM]

posted on 17 Jun 2013 21:03 by crazylady directory Fiction

The Sunken Moon  Fanfiction 

Title : ไม่มีเนื่องจากคิดไม่ทันนะขอรับ 

Pairing : อินซื่อxหลิงซื่อ

Rate : ใสๆ

 Warning : สปอยล์เล่ม 11 หน้าที่ 98-100(?) นอกจากนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเนื่อหาหลักแม้แต่น้อย

หมายเหตุ : มีเนื้อหาเกี่ยวกัย ชายรักชาย ถ้าไม่ชอบหรือหลงเข้ามาก็กดปิด[X]ไปเลยนะเออ

.....................................................................

          ในวันนั้นเขาคิดว่าจะต้องสูญเสียหลิงซื่อไปซะแล้ว

          ...ตอนนั้นเขาคิดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กอดร่างนั้นเงียบๆ แล้วตกอยู่ในความคิดของตนเอง

          เขาคิดว่า... ต่อไปจะต้องอยู่เพียงลำพัง

          ไม่มีใครคอยช่วยเหลือ

          ไม่มีใครมาคอยบ่นโน่นบ่นนี่

          ไม่มีคนให้คอยเรียกหา

          ไม่มีตาแก่หลิงซื่ออีกแล้ว... ไม่มีอีกแล้ว...

          ตอนนี้เขารู้สึกร้อนผ่าวบริเวณขอบตา ทำไมกันนะ น้ำตามันถึงไม่ไหลออกมา เพราะเขาเป็นอาวุธงั้นหรือ เขาเพียงแค่อยากระบายความเศร้าของเขาก็เท่านั้น ทำไมกันนะ

          อยู่ๆเหมือนความทรงจำต่างๆเกี่ยวกับร่างในอ้อมกอดก็ลอยเข้ามา ตั้งแต่ตอนที่เจอกัน ทั้งๆที่ตอนนั้นไม่คิดว่าจะได้สนิทกันถึงขนาดนี้นะ

          “ข้า... รัก... เจ้า หลิงซื่อ...” เสียงที่เอ่ยกับร่างในอ้อมกอด เพียงแต่ร่างนั้นไม่อาจได้ยินมันอีกแล้ว “ไหนเจ้าบอกว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไง”

          ถ้าร่างตรงหน้ายังมีลมหายใจอยู่ละก็ คงจะพูดประมาณว่า “เจ้ามันพูดเองเออเอง”  “ใครเคยไปสัญญาแบบนั้นกัน”

          แล้วจู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้า มันทำให้เขากอดร่างของหลิงซื่่อแน่นขึ้นอีก

          เสียงฝีเท้ามาหยุดลงไม่ไกลเขามากนัก 

          อินซื่อค่อยๆเงยหน้าขึ้นช้าๆ เสี่ยวเย่... ทันใดนั้นเหมือนความหวังถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง ร่างตรงหน้านี้มีโลหิตราชันต้องช่วยหลิงซื่อได้แน่

          "เสี่ยวเย่... เจ้า...ช่วยเขาทีได้ไหม" นั่นเป็นสิ่งที่อินซื่อเอ่ยออกไป ถ้าตอนนี้หลิงซื่อมีสติอยู่ เขาต้องโดนต่อว่าแน่ๆ แต่... นี่เป็นทางเดียวที่จะช่วย... หลิงซื่อได้

          เมื่อเห็นเย่ทุ่ยเงียบ อินซื่อเริ่มใจเสีย นี่... นี่เขาจะต้องอยู่คนเดียวจริงๆอย่างนั้นหรือ เขา...ต้องเสียหลิงซื่อไปจริงๆงั้นหรือ

          "ได้สิ"

          .

          .

          .

          หลังจากเหตุการณ์ต่างๆจบลง

          "หลิงซื่อ!!!!" เสียงอินซื่อตะโกนลั่นตำหนักเทพราชา อยู่หน้าตำหนักของหลิงซื่อ

          "อืม... อะไรของเจ้าน่ะอิน" หลิงซื่อเปิดประตูออกมาอย่างงุนงง เพราะเขาเพิ่งตื่นได้ไม่นาน ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกตื่นสายหรอก เพียงแต่ว่า หลังจากเหตุการณ์นั้นเขาก็ต้องการเวลาพักผ่อนมาก เนื่องจากแผลนั้นไม่ยอมหายง่ายๆ แถมวันนี้ยังรุ้สึกเหมือนจะเป็นไข้ด้วย

          “เจ้า... เจ้าไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ไม่แตก ไม่หัก ไม่บุบสลายใช่มั้ย!” ไม่พูดเปล่าอินซื่อยังทำการลูบๆคลำๆหมุนๆตัวหลิงซื่อไปซะทั่ว ทำเอาคนเพิ่งตื่นอย่างหลิงซื่อยิ่งงงเข้าไปอีก

          “ข้าไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ”

          “แน่ใจนะ?”

          “ก็ใช่น่ะสิ แล้วตอนนี้เจ้าก็กำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของข้าด้วย” ร่างงามบ่นเบาๆในตอนท้าย

          “เจ้าไม่เป็นอะไรแน่นะ” อินซื่อถามย้ำอีกครั้ง

          “เจ้าเป็นอะไรไป อิน” ร่างงามไม่ตอบคำถาม แต่กลับถามร่างสูงกลับ

          “ข้าฝันว่าเจ้า... กำลัง... แตกดับ” อินซื่อพึมพำเบาๆเหมือนต้องการให้ได้ยินแค่สองคน(เพื่อ?//หลบตีน ข้อหาขัดจังหวะ)

          “เฮ้อ... ข้าไม่ได้เป็นอะไร เจ้าไปเถอะ ตอนนี้ข้าอยากพักผ่อน” หลิงซื่อถอนหายใจเบาๆ ก่อนบอกให้ร่างสูงกลับไป

          “ไม่!

          “หา? ทำไมล่ะ”

          “ข้าจะเฝ้าเจ้าเอง”

          “...” หลิงซื่อเกิดอาการใบ้รับประทานกะทันหัน

          “ข้าบอกเจ้าแล้วนี่ เจ้าอยู่ที่ไหน ข้าจะอยู่ที่นั่น!” อินซื่อกล่าวราวกับตั้งปณิธานของตนเอง

          “นี่เจ้า...! แล้วทำไมไม่มานอนกับข้าด้วยเล่า” ร่างบางพูดอย่างประชดประชัน

          “ได้งั้นเหรอ” อินซื่อกล่าวพร้อมทำตาเป็นประกาย

          ...เจ้านี่ไม่รู้จักคำว่าประชดรึไง!...

          “ข้าประชด”

          “ไม่รู้แหละแต่เจ้าต้องให้ข้าคอยพยาบาลให้เจ้า”

          “ไม่”

          “ข้าจะทำ” อินซื่อยังไม่ยอมแพ้ จนหลิงซื่อคิดว่าห้ามไปก็ไร้ประโยชน์

“ก็ได้... เจ้าจะทำอะไรก็เชิญ” หลิงซื่อพูดอย่างอ่อนแรง เพราะตอนนี้เขาต้องการพักผ่อน

“ข้ารักเจ้าที่สุดเลย!” อินซื่อเอ่ยแล้วโผเข้ากอดหลิงซื่อ

คำพูดนั้นมันทำให้หลิงซื่อเกิดอาการใจเต้นขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ รู้สึกเหมือนมีเลือดสูบฉีดบริเวณใบหน้า

“เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า หน้าแดงแบบนี้ หรือว่า เจ้า... เจ้าจะเป็นไข้รึเปล่า” ไม่พูดเปล่าอินซื่อยังเอาหน้าผากของตน มาแตะกับหน้าผากของหลิงซื่อเพื่อเปรียบเทียบอุณหภูมิ แต่มันยิ่งทำให้หลิงซื่อหน้าแดงขึ้นไปอีก

“ตัวเจ้าร้อนจริงๆด้วย”

ยังไม่ทันที่หลิงซื่อจะได้พูดอะไรออกไป เหวยซื่อก็มาขัดจังหวะเสียงก่อน

“นี่พวกเจ้า! ทำอะ...!

พลั่ก!

ตุ้บ!

“หลิงซื่อ เจ้ารอแปบนะ เดี๋ยวข้าไปเอาของที่ต้องใช้ก่อนนะ เออใช่! เจ้าห้ามลุกขึ้นมาเด็ดขาดนะ! ห้ามล็อคประตูด้วย!” อินซื่อสั่งคนที่เขาเพิ่งอุ้มไปไว้บนเตียง

“อือ” หลิงซื่อเพียงครางในลำคอตอบ เพราะตอนนี้เขาอยากจะนอนเต็มทีแล้ว

เดี๋ยวๆ เราคิดว่าบางคนคงจะตามไม่ทัน เราจะมาทำการเรียบเรียงเหตุกันครั้งหนึ่งนะ

ขั้นแรก คือ เหวยซื่อเข้าขัดจังหวะ

ขั้นที่สอง คือ หลิงซื่อถูกอินซื่ออุ้มไปวางไว้ที่เตียง

ขั้นที่สาม คือ อินซื่อจัดการหลังแหวน(?) ใส่เหวยซื่อจนสลบ แถมไม่รับผิดชอบพาไปเก็บ ==

ขั้นสุดท้ายเข้าเป็นเจรจากับหลิงซื่อ ไปเอาของ แล้วกลับมา เป็นอันจบบริบูรณ์(?)

และแล้วอินซื่อก็กลับมา แต่หลิงซื่อดันหลับไปซะแล้ว

ร่างสูงค่อยๆลากเก้าอี้มานั่งที่ข้างเตียงของหลิงซื่อ เขานั่งลงอย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆยกมือของหลิงซื่อขึ้นมากุม

“อย่าจากข้าไปนะ... เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่กับข้าได้ตลอดกาล เจ้ารู้ไหม ตอนที่เจรจาจะแลกอาวุธกันน่ะ ข้าดีใจมากเลยนะที่เจ้าปฏิเสธน่ะ... ข้าดีใจมาก” อินซื่อเอ่ยราวกับเสียงกระซิบ... กระซิบให้เพียงเขาและหลิงซื่อเท่านั้นที่ได้ยิน

“ข้ารักเจ้า... หลิงซื่อ”

“ข้าว่าเจ้าควรจะเอาไปพูดกับเสี่ยวโหรวของเจ้าดีกว่า” อยู่ดีๆหลิงซื่อที่คิดว่าหลับอยู่ก็เอ่ยขึ้น แม้ใจของเขาจะกำลังเต้นแรงขนาดไหนก็ตาม แม้อยากจะพูดกลับว่า ข้าก็รักเจ้าเหลือเกิน แต่เขากับทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับที่ตนอยากทำ...

(หลิงซื่อ ไปเปลี่ยนชื่อเป็นหลิงซึนซะ //หลบยันต์)

“หวา! เจ้าไม่ได้หลับหรอกเหรอ!

“แล้วเจ้าเห็นว่าข้ากำลังหลับอยู่รึไง” หลิงซื่อตอบกลับด้วยคำถาม

“เดี๋ยวนะ! แล้วเมื่อกี้เสี่ยวโหรวเกี่ยวอะไรด้วยเล่า!

“ก็เสี่ยวโหรวคนที่เจ้ารักนักรักหนาไง”

“ข้าไม่ได้รักเสี่ยวโหรวสักหน่อย แค่รู้สึกดีกับนางเท่านั้นเอง!

“งั้นนางคงเสียใจแย่ ที่คนที่นางรักพูดแบบนี้ลับหลังนาง”

“เดี๋ยวสิ หลิงไปไกลแล้ว บอกว่าสี่ยวโหรวไม่เกี่ยวไง นี่มันเรื่องของข้ากับเจ้านะ” เมื่อร่างสูงพูดจบ หน้าของร่างบางก็ขึ้นสีอีกครั้ง

“เจ้าบ้าอิน” ร่างบางด่าร่างสูงไปคำหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้ร่างสูง เนื่องจากปิดอาการอายไม่อยู่

“เดี๋ยวสิหลิง เรายังคุยกันไม่จบเลยนะ”

“เจ้ายังไม่จบ แต่ข้าจบแล้ว” หลิงซื่อตัดบท

“เดี๋ยวสิ หลิงซื่อ เรายังคุยกันไม่จบ” อินซื่อโวยวายลั่น

“ก็ข้าบอกว่าจบแล้ว... อุ้บ!” หลิงซื่อยังพูดไม่ทันจบแระโยคดี เขาก็โดนร่างสูงจับประกบปากซะแล้ว

ลิ้นสากของอินซื่อ ค่อยๆสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานของหลิงซื่อ ไล่ไปตามซี่ฟันขาว ไปถึงลิ้นเล็กๆที่พยายามขัดขืน อินซื่อค่อยๆไล่ต้อนไปเรื่อยๆจนหลิงซื่อต้องจำยอม

รสจูบเปลี่ยนหวานเป็นเร้าร้อน และรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนหลิงซื่อเริ่มหมดอากาศหายใจ ทำให้อินซื่อต้องจำใจผละออกจากริมฝีปากหวาน

“ธุระของข้าจบแล้ว เจ้าหลับเถอะ” อินซื่อพูดพลางยิ้มซื่อบื้อให้หลิงซื่อคนงาม

(ถ้าหมี่ฉงอยู่ตรงนี้เขาจะต้องพูดว่า “เฮ้ย! นั่นจูบแรกของท่านหลิงซื่อนะเฟ้ย!!!” แต่คงทำได้แค่โวยวายล่ะนะ)

“เจ้า... เจ้า... เจ้า!!!” ท่านหลิงซื่อทำได้เพียงพูดเจ้าค้าง

“เอ้ายังไม่นอนอีกเหรอหลิง ถ้าไม่รีบนอนเดี๋ยวข้าจะทำมากกว่าจูบไม่รู้นะ”

“ข้านอนแล้ว!”หลิงซื่อพูดแล้วพลิกตัวนอนไปทันที

 

 

FIN

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ exteen

posted on 16 Apr 2013 20:24 by crazylady

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก